Door Wendelien Vos
Almere Muziekwijk – Als ik binnenkom bij Mannie Krak word ik verrast door de hoge woonkamer. En de schommel die er hangt! Parkiet Charley vliegt door de ruimte die op het hoogste punt 5 meter is. Je kunt aan alles merken dat kunstenaar Mannie een creatieve geest heeft.
Al 12 jaar leidt Mannie een buurtmoestuin, en sinds 2,5 jaar ligt er sedum op het dak. Mannie’s motto: “Je wórdt geen Groene Buur, je bent het!”
Mannie, een van de eerste Groene Buren, nam in 2014 het initiatief om een buurtmoestuin te starten, samen met een paar buren. Ze vertelt: “Maar maanden later was ik nog aan het zoeken bij welk loket ik moest zijn. Sacha de Ruiter kwam me te hulp en na haar tussenkomst belde de wijkregisseur meteen de volgende dag!” Daarna ging het snel. “We hadden handtekeningen uit de buurt verzameld, en ik heb de aanvraag ingediend. De gemeente haalde het gras weg en zorgde voor grond, zaden en palen voor een hekje. Op Burendag kon de wethouder de moestuin officieel openen.
‘Boodschappen doen’
Een buurtmoestuin op gemeentegrond moet openbaar toegankelijk zijn. Daar zitten ook nadelen aan, zoals vandalisme en diefstal van groenten. Mannie noemt dat ‘boodschappen doen’: “Een keer waren echt álle bietjes geroofd. Ook hadden jongeren een pompoen kapotgesmeten, en lieten ze afval achter. Vooral het eerste jaar hadden we overlast. Maar wij zijn gewoon met de jongeren gaan praten en toen hield het op.”
Ordner met zaaiplannen
“In het begin liep het heel goed, mijn zoontje en andere kinderen uit de buurt waren ook betrokken. Daarna zijn er wat mindere jaren geweest. Maar nu hebben we weer 4 actieve vrijwilligers, maandagavond is onze vaste tuinavond.” Mannie laat een ordner zien met de zaaiplannen van elk jaar. “We doen natuurlijk aan vruchtwisseling. Helaas heeft dat niet geholpen tegen de schimmelziekte fytoftora, dus tomaten doen we maar niet meer. Snijbiet, daar zij we heel enthousiast over, want je blijft maar oogsten.”
Sedumdak met subsidie
Het huis van Mannie heeft als enige van het rijtje een sedumdak. Het duurde allemaal behoorlijk lang om het rond te krijgen, vertelt Mannie. “Het begon al bij de gemeente. Ik vroeg of ik een vergunning nodig had voor een groen dak, maar ze wisten het niet! Uiteindelijk hebben we het dak kunnen aanleggen met een groendaksubsidie van de provincie. Jammer dat de buren al eerder klaar waren met hun renovatieplannen, want als je met je buren samendoet kun je korting krijgen. Uiteindelijk waren we maar ietsje duurder uit dan bij een reguliere dakrenovatie zonder sedumdak.”
Een groen dak als extra buitenplek
Het sedumdak voelt als een extra buitenplek voor Mannie, want ze kan gewoon over het flauw hellende dak lopen, en er lekker op zitten. “Het eerste jaar moesten we wat onkruid weghalen, en ook wel water geven. Als sedum rood kleurt hebben ze water nodig, dus dat konden we goed zien. Nu het volgroeid is, hebben we er veel minder omkijken naar.” Als enige nadeel noemt ze dat haar waterton niet meer volloopt als het geregend heeft, want de sedumplantjes op het dak houden het water vast. Maar ook daar is een oplossing voor. De regenton van de buren heeft nu een aftakking naar die van haar.
Prettig woonklimaat
Mannie voelt zich inmiddels een groendak-ambassadeur: “De voordelen van een sedumdak zijn bijna te veel om op te noemen”, zegt ze enthousiast. “Met dakpannen hadden we voorheen geregeld lekkage want de wind blaast het regenwater onder de pannen van het lessenaardak. Nu is dat verleden tijd. Onze slaapkamer in de nok van het huis voelt in hete zomers veel koeler aan dankzij de werking van de isolerende sedumlaag. Vier graden lager dan de temperatuur voorheen, maar het voelt als 8 graden verschil! En de geluidsdemping is ook heel fijn. Een overvliegende helikopter bijvoorbeeld horen we bijna niet meer, terwijl dat vroeger een enorme herrie gaf met die klankkast van een woonkamer.”
Weerstand kom je ook tegen
Als je bezig bent met groen in je eigen buurt, krijg je ook wel eens met weerstand te maken. Mannie’s eigen tuin bijvoorbeeld valt op door de hoge bomen eromheen. “Als buren klagen dat onze bomen te veel zon bij hen wegnemen, klimt manlief Bassi de boom in om weer wat takken af te zagen. Op die manier schipperen we een beetje.” Het gemeenteplantsoen naast hun tuin, houden ze ook maar zelf bij. Want ze zijn het niet eens met het gemeentebeleid om eens per zoveel jaar alle struiken kort af te zagen. “En dat doen ze dan vlak voor de winter”, zegt Mannie verontwaardigd. “Egeltjes hebben een hoge struiken nodig. Het jaar van de snoei had ik bijna geen egel in de tuin!”
Bewustwording van nature
Mannie is van nature bezig met bewustwording kweken in haar buurt. “De positieve kanten van groen draag ik graag uit. Zo hoef ik nooit mijn autoramen te krabben omdat het in de winter niet zo koud wordt tussen mijn coniferen.” En dat je de hazelnoten kunt eten van de hazelaars in de straat, vertelt ze aan haar buren die in de herfst hun straatje staan te vegen. Ze geeft er nog net geen recept bij!
